دشت سبز

Just being a force against the Islamic regime in Iran, does not make a group democratic

2011-08-18T20:25:00.000-07:00

Dear Madam Secretary, letting a terrorist group free, who do not appreciate the true concept of freedom, human rights including democracy will never be in favour of achieving democracy in Iran.

The Mujahidin Khlagh (“MEK”) is a violent and ruthless group that has savagely killed innocent Iranians in their war against the regime. We question the validity of this group as an effective tool to bring democracy to Iran.

The Iranian regime will most definitely take advantage of the MEK being free from the terrorist list and utilize it against the Green Peace Movement. The Iranian regime will associate freedom fighters with the MEK group to justify the mass executions of innocent civilians that has been ongoing since the Green Peace Movement started two years ago.

Sixty years ago the US interrupted the democracy in Iran by staging a coup against Prime Minister Mosadegh, who was leading Iranians to a democratic regime. It has been sixty years that Iran and the Iranian public have had to compensate for this intrusion through sacrificing their blood and soul.

We are pleading that the United States would not make the same mistake again! Madam Secretary, just being a force against the Islamic regime in Iran, does not make a group democratic or put them in the category of freedom fighters. If you consider the activities of the MEK leaders in detail, you will realize that they are incapable of helping to bring democracy or freedom to Iran in any shape or form! If the United States believes that the MEK should be eliminated from the terrorist list for opposing the Iranian regime, we remind you of the Al-Qaida and its atrocities against humanity which is still ongoing.

خانم کلینتون ، آزاد گذاشتن یک گروه تروریستی که حتی در گروه خود ، به آزادی و حقوق بشر و دمکراسی اعتقادی ندارند، هیچ کمکی به روند دمکراسی در ایران نیست، وقتی یک گروه خشن ، با اعضا خود بر اساس اصول انسانی رفتار نمی کند، چه کمکی می تواند به دمکراسی در ایران بکند؟!

رژیم ایران ، تنها از اینکه این گروه آزادی بیشتری برای فعالیت یافته است، سو استفاده خواهد کرد تا جنبش آزادی خواهی ایران را بیشتر سرکوب کند و هر کسی که کوچکترین فعالیت آزادی خواهانه ای داشته باشد را منتسب به این گروه کند.

شصت سال پیش ، دولت آمریکا با کودتا در ایران ، روند دمکراسی در ایران را مختل کرد و شصت سال است که ایرانیان ، با خون و گوشت خود ، هزینه این اشتباه را می دهند ، لطفا یک تصمیم غلط دیگر نگیرید.

خانم کلینتون، صرف اینکه کسی مخالف رژیم ایران باشد، او را طرفدار دمکراسی و آزادی خواه نمی کند، شما اعمال تروریستی و نقض حقوق بشر توسط رهبران مجاهدین (درباره اعضا سازمان) را در نظر بگیرید و مطمین باشید این گروه هیچ کمکی برای دمکراسی در ایران نخواهند بود.

اگر قرار باشد مجاهدین صرفا به دلیل مخالفت با رژیم ایران از لیست خارج شوند، یادتان باشد که القاعده هم مخالف و دشمن رژیم ایران است.

اعتراف رژیم به اهمیت مقاومتهای مردمی در مقابل گشت ارشاد و تاثیر آن در سیاستهای حکومتی

2011-08-15T09:37:00.000-07:00

همانطور که در نوشته ای در سال گذشته گفته شده بود، مخالفت دولت با گشت ارشاد در مقاطعی موجب کاهش فعالیت و حتی تعطیلی گشت ارشاد شده است. اما چرا دولت احمدی‌نژاد با گشت ارشاد مخالف است؟ آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی در مصاحبه‌ای با خاتون به اهمیت و تاثیر مقاومتهای مردمی در مقابل گشت ارشاد اعتراف میکند:

«احمدی‌نژاد مخالف برخورد نیست٬ مخالف برخورد غلط است٬ اینکه نیروی انتظامی زنی را بگیرد و بعد یک خیابان در حمایت از آن در برابر نیروی انتظامی بایستند٬ این غلط است. آفای احمدی‌نژاد می‌خواهد بدحجاب را مظلوم نکنیم تا با مظلوم‌نمایی برنده شود و مردم هم به نیروی انتظامی بدبین شود.

ما (نیروی انتظامی) می‌آییم با یک زن بدحجاب برخورد بد میکنیم و با حالت رقت‌باری با او رفتار میکنیم تا مردم که شاهد ماجرا هستند متاثر شوند و ما را هو کنند و بعد آنها به ما بخندند٬ رییس‌جمهوری با این کار مخالف است که نیروی انتظامی هو شود! وگرنه کاری که مردم با آن موافق باشند٬ آقای احمدی‌نژاد هم با آن موافق است.»

ویژه‌نامه خاتون٬ ضمیمه رایگان روزنامه ایران٬ مردادماه ۱۳۹۰٬ صفحه ۲۸

به صفحه تجربه ها و راهکارهای مبارزه با گشت ارشاد بپیوندید

اگر حجاب از نظر قوانین مذهبی تان اجباری است ...

2011-07-14T06:48:00.000-07:00

اگر حجاب از نظر قوانین مذهبی تان اجباری است، مذهب شما استبدادی و ناقض حقوق شهروندی است.

اگر حجاب از نظر قوانین مذهبی تان اجباری است،‌ می توانید خود را اسیر آن کنید ولی دیگران را مجبور به رعایت حجاب نکنید.

اگر حجاب از نظر قوانین مذهبی تان اجباری است ولی این الزام را نمی پسندید در شک کردن به درستی مذهب تان دریغ نکنید.

اگر حجاب از نظر قوانین مذهبی تان اجباری است ولی این الزام را نمی پسندید دست کم آن را توجیه نکنید.

اگر حجاب از نظر قوانین مذهبی تان اجباری است ولی این الزام را نمی پسندید تلاش کنید خود را و مذهب تان را نقد کنید.

گشت ارشاد بدنامی بزرگی برای مذهبی است که در آن حجاب اجباری است.

حجاب یک ارزش نیست،‌ یک انتخاب است.

صفحه فیسبوک تجربه ها و راهکارهای مبارزه با گشت ارشاد

تعارف را کنار بگذاریم؛ دفاع شخصی خشونت ورزی نیست

2011-02-18T13:06:00.001-08:00

بی شک، تا کنون، همه ما واژه هایی مثل «مبارزه مسالمت آمیز» و یا «مبارزه بی خشونت» را شنیده ایم؛ واژه هایی که هر چند ساده و قابل فهم به نظر می رسند، نه تنها در عمل تعریف مشخصی ندارد که در لغت نیز بیان کننده نوعی تضاد بین مفهوم «مبارزه کردن» و «خشونت نکردن» هستند.

به راستی چگونه می توان هم مبارز بود و مبارزه کرد و هیچ گونه خشونت رفتاری از خود نیز بروز نداد؟ آیا «فریاد زدن» که از ساده ترین انواع مبارزه می تواند تعریف شود، ‌خود در بسیاری از موارد در دسته «خشونت گفتاری و رفتاری» تعریف نمی‌شود؟ این تضادها و همین طور درک این مساله که بستر سیاسی-اجتماعی ایران و در کل هر جامعه ای مشخصات اجتماعی خاص خود را دارد،‌ بیش از هر چیز یادآور این نکته است که تعریف مبارزه بی خشونت یک نیاز اساسی برای پایبند ماندن به اصول رفتار انسانی در مبارزه برای آزادی است.

تعریف مبارزه بی خشونت تا بدانجا دچار گوناگونی است که فردی چون عباس عبدی قدرت جنبش سبز را در کتک خوردن می داند و نه کتک زدن. در دیدگاهی متفاوت، ‌افراد بسیاری نیز کتک زدن افراد حمله کننده به راهپیمایی های مسالمت آمیز را یک نوع دفاع شخصی و حق طبیعی خود می دانند.

در این نوشته به بررسی این موضوع از دیدگاه نتیجه گرایانه (از دید آزادیخواهان) و پایبندی ما به اصول رفتار انسانی در مبارزه برای آزادی خواهیم پرداخت.

بررسی عاملان خشونت در ایران و تفاوت دفاع شخصی با رفتار سرکوبگران

چه کسانی عاملان بروز خشونت در ایران هستند؟ نیروهای انتظامی و سپاهی و در راس همه آنها بسیجی ها و لباس شخصی ها که به صورت سیستماتیک و با داشتن انواع سلاح های گرم و سرد به اجتماعات مسالمت آمیز مردم حمله می کنند عامل خشونت هستند یا افرادی که به خاک و خون کشیده می شوند و یا برای دفاع از خود به مقابله با مزدوران کودتاچی اقدام می کنند؟

نکته دیگری که می تواند مطرح شود تفاوت فرد یا افراد بانی خشونت (مثلن افراد حمله کننده به اجتماعات) با افراد پاسخ دهنده به آن خشونت هاست. نباید خشونت ایجادی سرکوبگران را مشابه و برابر واکنش دفاعی مردم بی پناه دانست که با دستان خالی خود علیه باتوم های مزدوران کودتاچی به پا می خیزند.

آیا نمی توان تصور کرد که اگر سرکوبگران به مردم معترض حمله نکنند، مردم معترض در راهپیمایی ها دیگر اقدام به واکنش فیزیکی نخواهند کرد؟ در واقع می توان استدلال کرد با ترساندن یا حذف عامل اصلی و ایجاد خشونت یعنی سرکوبگران و اوباش بسیجی، واکنش دفاعی مردم معترض نیز خود به خود ناپدید می شود و این یک دفاع شخصی برای حفظ جان انسان هاست که هم باعث حفظ جان مردم معترض خواهد شد و هم خطر خشونت های آینده را کاهش خواهد داد.

بسیج؛ یک نیروی متفاوت مزدور و سرکوبگر

بسیج از دیدگاه عملگرایانه تفاوتی روشن با نیروی انتظامی یا نظامی رسمی دارد. این تفاوت در دو وجه عدم قبول مسوولیت رفتارهای خود و نداشتن یونیفروم نظامی است که باعث شده این سازمان بتواند در هیبت کثیف ترین سازمان های تروریستی در جامعه خودنمایی کند. به راستی افرادی را که بدون داشتن هر گونه مسوولیتی به صورت سیستماتیک به اجتماعات آرام مردم معترض حمله می کنند و آغشته کردن دست خود به خون مردم بی پناه را افتخار می دانند به جز تروویست (وحشت انداز) چه می توان نامید؟ آیا دفاع ما در برابر اشرار بسیجی خشونت ورزی نام دارد؟

چگونه می توان اجازه داد بسیجی مزدوری که کمترین سلاح او باتوم است، بدون احساس هیچگونه ریسکی، به اجتماعات آرام مردم معترض حمله کند و با خاطری آسوده همچنان به این وحشی گیری ادامه دهد؟ آیا اگر ما بتوانیم با واکنش متقابل خود در برابر بسیجی ها و لباس شخصی ها - مثلن با کتک زدن بسیجیانی که در حمله خود ناکام مانده اند و گرفتار جمعیت سبز شده اند- ‌ریسک حمله کردنشان به تجمعات مان را بالا ببریم و از خشونت ورزی آینده آنها بکاهیم،‌ اصول رفتاری انسانی خود در مبارزه برای آزادی را نقض کرده ایم؟ آیا اگر بتوانیم با واکنش قاطع خود این پیام را به بسیجیان مزدور برسانیم که وحشیگری آنها بی فرجام نخواهد ماند و با این کار آنها را در وحشی گری مردد و عاقبت نگر کنیم، نباید دفاع شخصی خود را حق طبیعی خود بدانیم؟

بالا بردن ریسک حمله برای بسیجی‌های حمله کننده به مردم معترض

بسیج به علت نداشتن یونیفورم نظامی در عین وحشی گری سیستماتیکی که در جامعه اعمال می کند،‌ هیچ وقت پاسخ گوی اعمال و رفتار خود نبوده است. آنچه از سازمانی به نام بسیج موجودیت دارد،‌ افرادی با خوی وحشی گری و بی نیاز از استدلال و اصول انسانی است که انچه برایش اولویت دارد،‌ نه پایبندی به اصول رفتار دموکراتیک و یا حتی اصول امنیتی که بر آورده کردن امیال فرماندهان پشت پرده اش است.

آنچه تاکنون رسم رایج بوده است،‌ وحشی گیری و اوباش سالاری بسیجان در کمال آزادی و اقتدار است و دقیقن همین جاست که تئوری های رایج «مبارزه بی خشونت» مخدوش و ناکارامد می شوند. نیروی بی مسولیت و سرسپرده ای چون بسیج را باید با فرجام وحشی گری خود مواجه کرد تا خود را تنها یکه تاز میدان نبیند. نباید شک کرد که قوی ترین نیروهای نظامی نیز با برآورد هزینه و سود خود وارد میدان مبارزه می شوند و بسیج هم از این قاعده مستثنی نیست و نبوده، به ویژه که بسیجی کتک خورده در جامعه آزادی خواه ایران تحقیر خواهد شد.

مجید محمدی در مقاله خود در نگاهی کلی تر نوع اندیشه حاکم بر سرکوبگران و مزدوران بسیجی آنها را چنین شرح می دهد: «اين که حکومت در داخل کشور به هر جنايتی برای سرکوب مردم دست می يازد ناشی از آنست که مردم را ناتوان می يابد اما همکاری محدود حکومت با برخی نهادهای بين المللی نه ناشی از قدرت بلکه ناشی از ترس است. مردمی که نه سازمان دهی شده‌اند و نه رسانه ای برای انتقال ديدگاه‌ها، مطالبات و شکاياتشان دارند از سوی رژيم ضعيف تلقی می شوند.»

خشونت ورزی یا دفاع شخصی

از شرح آنچه که بیان شد می توان گفت دفاع شخصی ما در برابر خشونت ورزی عامدانه و تمامیت طلبانه مزدوران و اوباش بسیجی نه نتها نقض اصل مبارزه آزادی خواهانه و مسالمت آمیز نیست که بر عکس با کم کردن احتمال خشونت ورزی اوباش بسیجی به علت بالا رفتن هزینه برای انها،‌ کمکی خواهد بود به برگزاری هر چه باشکوه تر اجتماعات مسالمت امیز مردم معترض. در واقع ماهیت تاریخی و سیاسی سرکوبگران نشان داده است که این تنها زبان تهدید و در صورت نیاز زبان زور است که می تواند سرکوبگران را به عقب بنشاند. با این حال،‌ ما در مبارزه آزادی خواهانه مان، خود را تنها موقعی جایز به استفاده ازخشونت می دانیم که در حریم اجتماعتمان مورد حمله قرار بگیریم. در این صورت ما به دفاع از خود بر می خیزیم و با مشتان خالی مان فریاد خشم خود را چنان بر سر مزدور بسیجی که در جمعیت بی شمارمان گرفتار آمده است خالی خواهیم کرد که خاطره اش عبرتی باشد برای همه عمرش و بسیجیان دیگر.

ما دفاع شخصی از خود را به هنگام حمله اوباش بسیجی حق خود می دانیم و در عین حال اینکه مبارزه آزادیخواهانه خود را در چارچوب های مسالمت آمیز تعریف کرده ایم،‌ از دفاع از خود در برابر سرکوبگران و مزدوران بسیجی هیچ ابایی نخواهیم داشت.

به امید پیروزی

دوستان به سخره گرفتن احمدی نژاد مهمتر است یا اعتصاب غذای هم وطنان دربندمان؟

2010-08-05T09:01:00.000-07:00

متاسفانه جنبش سبز به جای توجه هر چه تمامتر به اعتصاب زندانیان بی پناه سبز،‌ به به‌سخره گرفتن هرزه گویی های احمدی نژاد مشغول شده است. دو کار می توان انجام داد. یا هر روز و هر ساعت به مسخره کردن احمدی نژادها مشغول باشیم و از این راه بر عاقلی خود ببالیم که ما مانند آنها نیستیم (و در واقع از هدف نهایی خود غافل بمانیم) و یا به پیشبرد اهداف جنبش مشغول باشیم و در اندیشه چگونگی مبارزه با حریف و همچنین دستگیری از قربانیان جنبش باشیم.

به راستی خانواده زندانیان و شهدا و همچنین زندانیان سبز- به ویژه آنانی که اعتصاب غذا کرده اند - از به سخره گرفتن حرف های احمدی نژاد ها و جنتی ها توسط ما چه سودی می برند؟

آیا بهتر آن نیست که یا به اعتصاب غذای زندانیان بپیوندیم (در حد توان) و یا دست کم در مورد آن صحبت کنیم تا هم افراد بیشتری در جریان اعتصاب عزیزانمان قرار بگیرند و هم زندانیان و خانواده های آنها متوجه همراهی جنبش با خود شوند.

باشد که همین همراهی باعث انسجام هر چه بیشتر جنبش شود!

نام خاتمی و مجمع روحانیون مبارز در میان احزاب و شخصیت های درخواست کننده تجمع ۲۲ خرداد وجود ندارد

2010-06-02T09:09:00.001-07:00

پارلمان نیوز در خبر امروز چهارشنبه ۱۲ خرداد خود نام افراد و شخصیت های اصلاح طلبی را که از وزارت کشور خواستار صدور مجوز راهپیمایی ۲۲ خرداد بوده اند منتشر کرده است. در این میان نام محمد خاتمی و همین طور مجمع روحانیون مبارز به عنوان حزب منتسب به او به چشم نمی‌خورد.

آیا مجمع روحانیون مبارز که درخواست پارسال آن برای اعتراض به پاره شدن عکس خمینی از سوی وزارت کشور رد شده بود، امسال از همراهی مردم دست کشیده است؟

آیا خاتمی که همیشه ۲ خرداد را نماد صلح طلبی و حرکت مدنی مردم ایران می داند، دلیل خاصی برای عدم حمایت از راهپیمایی ۲۲ خرداد امسال دارد؟

خبرمنتشر شده در سایت پارلمان نیوز در ادامه آمده است.

هشت حزب اصلاح‌طلب درخواست صدور مجوز راهپمایی را به وزارت کشور ارسال کردند

پارلمان‌نیوز: در پی درخواست مهندس میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای صدور مجوز راهپمایی که طی نامه‌ای رسمی خطاب به استاندار تهران اعلام شد، هشت حزب اصلاح‌طلب نیز در درخواستی جداگانه، خواستار صدور مجوز راهپیمایی در سالگرد انتخابات شدند.

به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، در نامه‌ مشترکی که از سوی مجمع نمایندگان ادوار مجلس، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران، انجمن روزنامه‌نگاران زن، مجمع دانش آموختگان ایران اسلامی، جبهه مشارکت ایران اسلامی، حزب اراده ملت و مجمع نیروهای خط امام(ره) به وزارت کشور ارسال شده است، با استناد به اصل 27 قانون اساسی تقاضای صدور مجوز برای راهمپایی روز 22 خرداد را کرده‌اند.

گفتنی است نسخه‌ای از این نامه نیز به فرمانداری تهران ارسال شد که مسئولان فرمانداری با این توضیح که تنها صدور مجوز برای مراسم‌ها و تجمعات در مکان سربسته در حوزه وظایف آن‌هاست از قبول این درخواست خودداری کردند اما وزارت کشور این نامه را وصول کرد.

تجمع مشكوك اعلام شده 11 ارديبهشت براي روز كارگر

2010-04-30T08:46:00.000-07:00

در هفته گذشته تجمعي براي روز كارگر از سوي «جمعي از حاميان سبز در خانه گارگر» در جرس منتشر شد و بعد از آن از سوي گروهي كه منتظر چنين فرصتي بودند و يا احتمالن همان حاميان سبز در خانه كارگر مي باشند به شدت در بالاترين تبليغ شد.

هوشيار باشيد كه اين تجمع داراي خصوصيات بسيار مشكوكي است و قبل از هر گونه اقدامي براي شركت در آن به موارد زير دقت كنيد.

1- چرا هيچ كدام از رهبران جنبش مردم را براي شركت در آن دعوت نكرده اند؟ با اينكه موسوي صراحتن در مورد روز كارگر صحبت كرد.

2- چرا هيچ كدام از تشكل هاي رسمي كارگري كه مورد قبول خود كارگرها هستند اين تجمع را تاييد نكرده اند و يا از آن حمايت نكرده اند؟

3- چرا دعوت كنندگان به اين تجمع افراد نامشخصي هستند؟ چرا در روزهای اوج جنبش که پیوستن کارگران می توانست قدرت جنبش را دو چندان کند، از این حاميان سبز خبری نبود؟

4- آيا مگر خود شما نمي توانيد به جرس نامه بنويسيد و بگوييد «عده اي از حاميان سبز حامي .....» و يك برنامه قلابي را تبليغ كنيد؟

5- آيا تنها دليل شما براي شركت در اين راهپيمايي مشكوك همان اعلاميه منتشر شده در جرس است؟

6- و در نهايت توجه شما را به برنامه ريزي مدبرانه نهفته در اعلاميه جلب مي كنم. آورده اند «در صورت ممانعت و درگیریِ ماموران و عدم امکان ادامه تجمع، به سمت وزارت کشور (خیابان فاطمی) حرکت خواهیم کرد». آيا اين نشانه تدبير برنامه ريزان راهپيمايي است كه درصورت درگيري به سوي حساس ترين وزارت خانه سركوبگران حركت كنند و يا نشانه مقاصد نامعلوم است؟ آيا اين به جز يك دام بزرگ است؟

هوشيار باشيد.

چهارشنبه سوري را مردانه نكنيد

2010-03-15T07:39:00.001-07:00

با ديناميت و نارنجك از خانه بيرون نياييد. به قصد انتقام از سركوبگران ترقه در يقه ي دوستان تان نيندازيد. نارنجك زير پاي آن دختر و پسر معصوم نيندازيد. بگذاريد خانواده ها هم در اين جشن شركت كنند. بگذاريد همه شادي كنند ولي با خنده و پايكوبي و نه با انفجارهاي پياپي ديناميت ها و نارنجك هاي شما. خاطره ها را از رقص و شادي بياراييد و نه از ديدن وحشت دختر و پسر معصوم همسايه. شجاعت را در پس زدن تابوي فشردن دست دلدارتان بيابيد و نه در ترساندن ديگران. پاسدار جشن كهن و باستاني مام ميهن باشيد و نه مبارز ميدان مين.

بگذاريد من هم بيايم، با خواهرم، با مادرم و با پدرم؛ با خانواده اي كه دوست شان دارم. خودخواه نباشيد همرزمان. با ترقه به استقبال ما نياييد. بگذاريد دست همديگر را به نشانه اتحاد بفشاريم.

نسبت ترقه به جشن باستاني چهارشنبه سوري مثل نسبت كمپوت سيب است به سفره هفت سين

2010-03-14T10:15:00.001-07:00

من نمي دونم چرا با اين همه تاكيدي كه روي برگزاري جشن چهارشنبه سوري مي شه برنامه هاي جذاب و شادي بخشي رو براش پيشنهاد نمي كنيم؟ درسته كه تا حدودي شعارنويسي براي اون شب تبليغ شده كه درست هم هست ولي من اينجا مي خوام روي نكته ي ديگه اي هم تاكيد كنم.

جشن چهارشنبه سوري بايد جشن شادي باشه و نه مبارزه با ترقه. من شك ندارم خيلي از دختر، پسرها (يكيش خود من) مثل خيلي هاي شما اون قدر شجاع نيستند كه شب چهار شنبه سوري اون جوري كه دلشون ميخواد از خونه بيان بيرون. حرف من در مورد هر ساله. چرا به جاي تاكيد بر ترقه و نارنجك روي رقص و شادي تاكيد نمي كنيم؟

چرا آرزو و اميد بايد كنج خونه بشينند وقتي مي تونيم تو كوچه باشون جانانه برقصيم؟ فكر مي كنيد فرداي چهار شنبه سوري خاطره ي رقص و شادي با دختر پسرهاي كوچه تون، گرفتن دست همديگه به نشونه ي اتحاد شورانگيزتره يا به ياداوردن تركوندن ترقه و نارنجك در يقه ي دوستانتون؟ و همين طور ديدن هنر نمايي هاتون روي ديوارها و همچنين اتوبوس هاي قاليباف لذت بخش تره يا ترقه هاي آن چناني منفجر كردن تو كوچه و خيابون؟

من شخصن اعتراف مي كنم از ترقه هاي شما مي ترسم و سال هاست من در مراسم چهارشنبه سوري كه دوست داشتم شركت كنم، شركت نكرده ام. اگر دست من بود دو كار رو بيشتر تبليغ نمي كردم

1- رقص و شادي با دوستان و خانواده دور آتيش

2- ديوار نويسي، شعارنويسي و اتوبوس نويسي

به خاطر اينكه فكر مي كنم جشن باستاني رو در مرحله اول بايد باستاني برگزار كرد و اينكه نسبت ترقه به جشن باستاني چهارشنبه سوري مثل نسبت كمپوت سيبه به سفره ي هفت سين.